قوانین زندگی پیشکسوتان – پیشکسوتی فرهیخته و ادیب

فروردین ۱۷, ۱۳۹۶ علی اکبر جنیدی No comments exist

دوستی دارم که هر زمان با او صحبت می کنم دنیایم را تکان می دهد، بسیار اهل مطالعه و فرهنگ است، ذوق ادبی و هنری هم دارد. یک بار از او پرسیدم که دنیای آرمانی را چگونه توصیف می کنی؟

پاسخ داد که: جهانی که در آن انسان ها به چنان ظرفیتی دست پیدا کنند که برای حل و فصل منازعات از گفتگو کردن بهره ببرند نه چیز دیگر.

پاسخش خیلی عمیق است، نه این که بگوید جهانی که مثل بهشت باشد و همه چیز خوب باشد، بلکه چون به نظرش مقدمه دست یابی به چنین جهانی گفتگو است پس دست گذاشت بر پیش شزظ رسیدن به آن، به این معنی که موارد دیگر خود به خود در نتیجه چنین فضایی به وجود خواهد آمد.

چندی پیش مطابق نوشته های پیشین از او قوانین زندگی را پرسیدم که اگر دوباره به گذشته باز می گشتی کارها را چگونه انجام می دادی یا چطور توصیه می کردی.

پاسخش این بود که سعی می کردم تجربه گر باشم یا تجربه گری را توصیه کنم و چیزهای متفاوتی را که در حد معقول می توان از سر گذراند، چون تجربه های متعدد است که انسان را می سازد. صبوری و بردباری در برابر حوادث ناگوار و از کوره در نرفتن را هم توصیه کرد، این که آدمی چنان توانی داشته باشد که ناملایمات بر لوح دلش خشی نیافکند. تفاوت داشتن و متفاوت فکر کردن را نیز سفارش کرد.

چیزهایی که از شخصیت این عزیز دوست دارم متانت، وقار و انصاف اوست و این که با دیگران متفاوت است یعنی تمایز دارد. این که اجازه اشتباه کردن به خود را می دهد و اگر واقعیت بیرونی با پیش فرض های ذهنیش متفاوت از کار در آید توجیه نمی کند و در خود می نگرد. این که این تمایل را دارد که پیش فرض های ذهنیش را خود زیر سوال ببرد. این که احساس کنی در کنار یک فرد احساس آرامش می کنی و آزاری از او به تو نمی رسد. 

بعضی آدم ها با این که یک دانه هستند حیف است که نمی شود کپی پیستشان کرد ولی در عین حال لطفشان به همان یک دانه بودنشان است.

دیدگاه بگذارید

نخستین دیدگاه را بگذارید

مرا آگاه کن از
avatar