سایمون سینک: رهبران، آخرِ سَر، غذا می خورند (قسمت دوم)

مهر ۲۱, ۱۳۹۴ علی اکبر جنیدی نظر شما چیست؟

Simon Sinek - Leaders Eat Last

در ادامه پست قبلی به دوپامین رسیدیم که به عنوان نمونه دیگری، زمانی که اهداف خود را می نویسید تا به آن ها برسید به دنبال دوپامین هستید.

ما انسان های به شدت بصری هستیم به این دلیل که این گونه تکامل یافته ایم. ما در رتق و فتق امور انتزاعی و ذهنی خیلی بد عمل می کنیم. به این دلیل است که شما بهتر است اهداف خود را روی کاغذ بیاورید و چیزهایی که در کسب و کار وجود دارد را تا حد ممکن به شکل عملی در آورید. یعنی اهداف بهتر است که به شکل کمّی در بیاید.

وجود سنجه ها خیلی مهم است، اگر سنجه هایی برای پیشرفت در نظر گرفته شده باشد ما می دانیم که واقعا بهبود یافته ایم یا نه. در کنار موارد قابل اندازه گیری، وجود مقصد یا هدف نیز ضروری است. البته تفاوت هدف با چشم انداز در این است که هدف را به شکل کمّی می توان درآورد و قابل دسترسی است (فاصله 50 کیلومتر) اما چشم انداز کیفی است و شاید قابل دسترسی نباشد.

اگر یک محیط عمدتا دوپامینی به وجود بیاورید، (رسیدن به هدف=گرفتن پاداش) این امر می تواند به شدت اعتیادآور باشد. در این زمان محیط اعتیادآور مسموم کننده خواهد شد. اعتیاد زمانی رخ می دهد که عملی بدون علاقه تکرار شود (گاهی اوقات با احساس بد) چیزهایی که باعث ترشح دوپامین می شوند، مثل الکل، نیکوتین، قمار کردن، کافئین، گوشی همراه و … را می توان مثال زد.

تشابهی وجود دارد بین اندورفین و دوپامین که رفتار تکراری را جذب می کنند. این رفتارها عمدتا خودخواهانه هستند و اثرگذاری آن ها فقط مدت کوتاهی دوام دارد.

از سوی دیگر، سروتونین و اکسی توسین مواد شیمیایی دیگر خواه هستند و اثرشان تا مدت طولانی تری وجود خواهد داشت.

3. سروتونین (Serotonin)

سروتونین ماده شیمیایی رهبری و حالت غرور است و شکل های زیر عامل ترشح آن هستند:

1. به رسمیت شناخته شدن توسط مردم (تشویق شدن توسط حاضرین) که برای جانوران اجتماعی خیلی مهم است.

به این دلیل است که برای فارغ التحصیلی نامه تبریک نمی فرستند و مراسم فارغ التحصیلی برگزار می کنند.

2. سروتونین پیوند تنگاتنگی با اعتماد به نفس و عزت نفس دارد.

3. تقویت روابط اجتماعی مثل رابطه رهبر و پیرو، یا رابطه والدین و فرزند

در این حالت پول نمی تواند سروتونین بیافریند یا این که پول نمی تواند جایگزین زمان و انرژی صرف شده باشد.

به عنوان مثال بخشیدن 1000 دلار به خیریه نمی تواند سروتونین خلق کند در حالی که رنگ کردن دیوار برای همسایه ای که نیاز به کمک دارد سروتونین زاست.

ما انسان ها موجودات سلسله مراتبی هستیم و ما دائما در مورد هم قضاوت می کنیم که چه کسی غالب است؟ زمانی که ما یک فرد برتری جو را می بینیم، داوطلبانه کناری می ایستیم و اجازه می دهیم تا آن فرد غالب اول بخورد و یا تولید مثل کند چون در هنگام خطر هم آن فرد غالب در رفع آن پیش قدم می شود پس نیاز دارد که زودتر سیر شود و یا ژن هایش را باقی بگذارد. به این دلیل است که کسی از بیشتر پول درآوردن یک مقام ارشد در یک شرکت اذیت نمی شود، یا زمانی که ماشین زیباتری سوار می شود. اما این امر هزینه ای را نیز برای آن فرد غالب به همراه دارد و آن این که گروه انتظار دارد که در زمان خطر هم، رهبر دیگران را حمایت خواهد کرد. به این دلیل است که مردم از رهبرانی که پیروان را در جهت منافع خود قربانی می کنند متنفرند. رهبران عالی برای حفظ پیروان، اعداد را قربانی افراد می کنند. اگر مردم احساس کنند که رهبر خودش را برای مردمش قربانی می کند، مردم عشق، احترام، خون، عرق و اشکشان را نثار رهبر می کنند.

 

کلید واژه ها: سایمون سینک، Simon Sinek، رهبری، هدف، سنجه، اندورفین، دوپامین، سروتونین، Serotonin، الکل، نیکوتین، قمار کردن، کافئین، گوشی همراه، پاداش، خودخواهی، دیگرخواهی، به رسمیت شناخته شدن، غرور، اعتماد به نفس، عزت نفس، روابط اجتماعی، غالب، پول، حمایت، زمان، انرژی

 

 

دیدگاه بگذارید

نخستین دیدگاه را بگذارید

مرا آگاه کن از
avatar
wpDiscuz