خوش آمد گویی به جمع نویسندگان افتخاری سایت فهمیدم و اندر مزایای نوشتن

دیروز یکی از دوستان عزیز و آگاهم، تصمیم گرفت که متن زیبایی که به شکل نگارش آزاد نوشته بود را به سایت فهمیدم و خوانندگان فهیمش هدیه دهد. الحق که میخ اول را مقتدرانه و محکم کوبید. امیدوارم که باز هم به ما هدیه های فهیمانه بدهد خصوصا در مورد مهارت های نوشتن که به من قولش را داده که مطلب جانانه ای در این خصوص بنویسد.

داشتم به این فکر می کردم که یک بخش اختصاصی برای این نوشته های نویسندگان افتخاری سایت در نظر بگیریم. البته دوستانم، مرا بیشتر خوشحال می کنند اگر افتخار بدهند و به نویسندگان دائمی تغییر نقش دهند تا بیشتر بتوانیم جهان را از منظر این عزیزان هم ببینیم. چون گاهی به این می اندیشم که چه کنم که مانند آن کرگدن نقاشی نشوم که در همه نقاشی هایش یک شاخ کرگدنی می کشید.

من که به شخصه از زمانی که این عادت مثبت را دارم برای خودم به وجود می آورم که هر روزی حداقل یک پست بگذارم (امیدوارم که کیفیت را فدای کمیت نکرده باشم) ذهنم به شدت فعال تر شده است. شاید در آغاز کار راحتی به نظر نرسد اما به مرور دارم سبک خودم را پیدا می کنم. این ویدئو از سایت تد هم برایم الهام بخش خوبی بود. در این ویدئو تأکید بر این است که برای ابراز هنر هیچ آداب و ترتیبی وجود ندارد و سپس همین امر را تسری به نوشتن می دهد. چه بسا نویسنده ها نوشته هایی را که در محدودیت زمانی 1 ساعته و به شکل سریع و بدون اصلاح کردن بر روی کاغذ خلق کرده اند اکنون شاهکار های بی بدیلی از دید ادبی یا هنری باشند.

به نظرم می رسد که یکی از نکات مثبت نوشتن این است که کاربرد کلمات و واژگان را در جملات بیشتر درک می کنیم. خصوصاً واژگانی که کمتر در گفتار و یا تفکراتمان استفاده کرده ایم، کم کم و به مرور جای خودشان را در ذهنمان باز می کند. نکته دیگر توجه به بار معانی و مفاهیم هست، استفاده از صفت ها و قید ها برای شدت بخشیدن یا کم اهمیت کردن یک موضوع، نمک و اسانس نوشته ها را می سازد.

برای مثال من از واژه قشنگ چه در پارسی و در انگلیسی Nice زیاد استفاده می کردم. نوشتن به من این کمک را کرد که بفهمم وقتی یک گل خوشبوست، یک چهره زیباست، یک منظره بی نظیر است، یک ایده الهام بخش است، یک فیلم تماشایی است، یک آهنگ شنیدنی است به جای تمام این ها نگویم قشنگ!

حال این که چقدر طول می کشد تا این واژگان از این مرحله عبور کرده و در کلام و گفتارمان هم نقش خودشان را ایفا کنند چیزی است که با ممارست و کوشش به دست می آید. حداقل کاری که نوشتن می کند این است که این کاربردها را به شکل آگاهانه وارد ذهن می کند. و این عبور از منطقه امن گفتاری است که به ما کمک می کند این کاربردهایی که بعضا برایمان نامأنوس می تواند باشد را بر زبان بیاوریم و اثرش را ببینیم.

اما برای این که از موضوع این پست خارج نشویم برای تکمیل این بحث اشاره کنم که محورهایی که دوستان می خواهند پیرامون آن بنویسند می تواند یکی از موضوعات پیشنهادی در این پست باشد یا حتی موضوع های ابتکاری و جدید نیز می تواند افق های دید تازه ای را پیش رویمان بگستراند. پس شک نکنید که از ایده های نو نیز استقبال خواهیم کرد!

سپاس از این که هستید. توجه شما را جلب می کنم به این روزنگاشته از مجتبی با تیتر “صبح زود ساعت 6!“. برای دسترسی به این مطلب از منوی بالا سمت راست، ماوس را روی “هدایای نویسندگان افتخاری” حرکت دهید.

 

Honorary Writers-Fahmidam.net

پی نوشته: مسئولیت تمامی مطالب منتشر شده در این سایت چه نویسنده اصلیش من باشم یا دوستان ارجمند، بر عهده من (علی اکبر جنیدی) است. البته فقط مسئولیت نوشته، چون مالکیت نوشته یقیناً با نویسنده است. به همین دلیل است که من در نوشته های دوستان هیچ گونه دخل و تصرفی نمی کنم.

دیدگاه بگذارید

avatar

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  Subscribe  
مرا آگاه کن از