روزنگاشته ها

خاطره نویسی، گزارش و داستان نویسی

چندی پیش با عزیزی در مورد نوشتن و فواید آن صحبت به میان آمد، ایشان آموخته های خودش را برایم توضیح می داد و آن چه می خوانید چکیده ای از آن گفتگو است که فهمیدم. فکر می کنم در نظر گرفتن این موارد برای نوشتن در قالب های مختلف کمک شایانی می کند.

خاطره نویسی ویژگی های زیر را دارد:

  • حادثه واحد دارد. یک سیر صعودی دارد تا به آن حادثه برسد و پس از آن سقوط آزاد اتفاق می افتد و هر جوری بخواهی می توانی تمامش کنی.
  • در ظرف زمان و مکان خاصی اتفاق می افتد و معمولا خارج از آن نیست. از نظر زمانی معمولا در زمان گذشته نوشته می شود یا حال
  • انتقال احساسات دارد مثل شادی یا غم
  • مستند و واقعی است
  • تجربه شخصی است
  • ترجیحا هدفدار باشد، بدانی که برای چه کسی نوشته می شود
  • اگر صداقت در نقل موضوع داشته باشد اعتراف هم نامیده می شود و چون مربوط به خودت است اعتراف شخصی
  • مقدمه دارد، می تواند به زبان محاوره باشد یا با زمان شروع شود و …
  • منحصر به فرد است و معمولا موضوع چیزی خارج از حالت موجود است یعنی معمولا چیزهایی نوشته می شود که هر روز اتفاق نمی افتد.

در ادامه صحبت به دو نوع گزارش دهی رسیدیم. یکی گزارش مکان که در آن یک مکان و محل توصیف می شود بدون این که احساسات در آن وارد شود. دومی گزارش زمان، مکان است که در آن یک مکان و با زمان مشخصی توصیف می شود و دوباره در آن احساسات ورود نمی کند. گزارش زمان به تنهایی بدون در نظر گرفتن مکان عملا امکان پذیر نیست. این قالب ها و محدودیت ها برای نوشتن به افزایش فرآیند های ذهنی برای نوشتن در آن چارچوب می انجامد و نتیجتا قدرت نویسندگی را بالا می برد. مانند کسی که می تواند در یک قفس کوچک کلیه کارهایی را که لازم است انجام دهد و از تمام ظرفیت های آن فضای کوچک بهره ببرد. حال اگر قفسش بزرگتر شد یا آزاد شد، توانمندتر است از کسی که در محیط تنگ قفس هم پرواز نکرده و بال هایش به در و دیوار نخورده است.

اما داستان نویسی به چه صورتی است

  • در داستان حوادث داریم، معمولا حادثه بعدی از حادثه قبلی پررنگ تر است تا خواننده به خواندن ادامه مطلب ترغیب شود.
  • از نظر بُعد زمان، می تواند مربوط به آینده نیز باشد.
  • احساسات معمولا در آن وجود دارد
  • می تواند خیالی باشد
  • می تواند از دید ناظرین مختلفی نوشته شود
  • مخاطبش بهتر است مشخص باشد
  • ویژگی دیگری که داستان دارد که ناشناخته هایی در آن وجود دارد که به شکل معما برای خواننده مطرح است و این معما ها در ادامه روند داستان یکی یکی پس از طرح شدن حل می شود

برای داستان نویسی آثار داستایوسکی نقطه شروع خوبی است، مثل کتاب قمار باز که شخصیت پردازی بسیار قوی دارد به گونه ای که خواننده مایل است تا خودش را به جای کاراکتر های داستان بگذارد.

البته لازم به ذکر است که این یک مطالعه علمی نیست و صرفا انتقال تجربیات است، تلاش خواهم کرد که به مرور اگر فرصت کنم از مطالب علمی برای نوشتن در قالب های مختلف هم برای تکمیل این بحث کمک بگیرم.

دیدگاه بگذارید

avatar

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  Subscribe  
مرا آگاه کن از